Die verlating van die Weste en die Chinese oplossing. (Deel 1 & 2)

Deel 1

138814678Dit is ’n saak van politieke snaaksheid dat ’n volk wat op so ´n groot mate deur “die Weste“ verlaat is, na oplossings vir hul probleme in “die Weste“ soek. ’n Gepaste vergelyking is dié van ´n verlate en vir-dood-verklaarde kind wat geen ander hoop kan sien as om terug te keer na dieselfde moeder wat hom verlaat het nie.

Toe Suid-Afrika haarself nog as ‘n belangrike deel van “die Weste” verstaan het, het sy haar weermag na Angola gestuur. Nie net om haar eie grense te verdedig nie, maar ook om die vryhede, wat sy gedink het dat sy verplig was om te verdedig, te gaan verdedig. Sy het haarself as deel van ´n familie van “Westerse” nasies beskou.

In plaas van ’n “Dankie!” of ’n “Welgedaan!”, is Suid-Afrika in die byekorf deur die vyand omring agtergelaat. Polities gestrand in Angola terwyl haar “bondgenote” hul hande gevryf het in afwagting daarvoor dat sy die toets plek vir hul wapens kon word.

Nou, meer as 30 jaar later, is dit pateties om die Boerevolk te sien smeek en bedel, elke keer as daar ´n krummel van die Amerikaanse tafel val.

“O, Trump het oor ons getweet, die vreugde, die hoop!”, die naïwiteit is amper oulik. Hulle dink nog steeds hulle is deel van “die Weste” en hulle lees en dink en hoop nog steeds in Engels.

Meer nog! Dit is ’n saak van politieke absurditeit dat ’n volk wat so erg deur die „Weste” misbruik word na ´n oplossing vir hul probleme in die „Weste“ soek. ’n Meer gepaste vergelyking is dié van ’n verkragte meisie wat gevoelens vir haar pyniger ontwikkel. As te ware ´n soort Stockholm-sindroom; ’n hele volk wat onder ‘n irrasionele waan ly, wat glo dat hul verlossing van hul verkragters sal kom.

Toe Engeland oumas en tannies en niggies en nefies in konsentrasiekampe gesmyt het sodat hulle daar kon sterf aan Afrika hitte en siektes, toe oupas en ooms by die duisende na Ceylon en St. Helena gestuur is om nooit weer hul plaashuise en land wat hul bewerkbaar gemaak het te sien nie, op daardie oomblik het die Boere presies geweet tot watter mate hulle deel van “die Weste” is.

Maar soos die verkragte meisie, bevrug met die saad van haar pyniger, het die Boere hulle nie net deur Londen laat gevange geneem nie, maar ook laat betower; twee geslagte later bid hulle vir Londen sodra hulle sien dat haar strate oorstroom word van mense wat sy self oorstroom het. Die Boere verkies om die vyand in die EU, dit wil sê Duitsland, te sien, en vergeet dat hul vermoë om hulself te verdedig (in die vorm van Mausers) vir ten minste ’n kort tydjie lank uit Duitsland gekom het, voordat sy deur die empire verswelg is.

Nie dat Duitsland vandag baie kan help nie, haar eie regterhand is agter haar rug vasgebind deur die einste “Weste” waarvan ons nou praat. Selfs destyds het die Mausers ’n prys gehad. Reeds voor daardie aaklige oorlog teen die Boere, moes die Boere eintlik geweet het hoe min hulle werklik deel van “die Weste” was. Hoeveel Boere-verteenwoordigers was na die Kongo-konferensie genooi? Wie het daar vir die Boere gepraat? Wie het hul Republieke verteenwoordig? Niemand nie. Tog bly die Afrikaner verbonde met “die Weste”, a.g.v.  geskiedkundige -, gedwonge omgang met “die Weste” wat die intellektuele onvermoë bewerk om ten minste na ander moontlike oplossings te kyk.

Dit gesê, as die Boerevolk die moed bymekaar kan maak om op te kyk van waar hulle lê en bloei, op te kyk, nie na haar vervolgers nie maar weg van haar vervolgers en oor haar vervolgers se koppe heenweg, dan is daar hoop. As die Boerevolk die skaamte kan oorkom, daarvoor dat sy die slagoffer van “die Weste” se aanhoudende verkragting was, dan is daar hoop en sal die Boerevolk vry word om weer rasioneel en nugter te dink.

Deel 2

“Die Weste” het ons agtergelaat, uitverkoop en verkrag. Maar dit beteken natuurlik nie dat daar nie ook goeie mense in “die Weste” was nie, mense wat in hul eie politiese konteks protesteer het terwille van die Boere mense en teen die onreg wat hulle moes ly.

Ten spyte daarvan dat geen Boere verteenwoordiger na die Kongo/Berlin-konferensie uitgenooi was nie, het Otto von Bismarck, of te ware die Duitsers, die Boere tog met wapens voorsien sodat hulle hulself kon verdedig.

Mense soos Emily Hobhouse en G.K. Chesterton het in die oorlog teen die Engelse aan Boere kant gestaan.

Toe die Amerikaners besluit het om die Boerevolk in Angola te laat val was daar sekerlik ook sulkes onder hulle wat hul geskaam het vir hul regering se optrede. Vandag nog is ‘n groot deel van die VSA se ou-bevolking nog baie pro-Boer gesind en kan aanklank vind by die Boere strewe na vryheid en vrede.

Nietemin is al hierdie goeie sentiment teenoor die Boerevolk, van nul-en-geener waarde. Die verbrande aarde taktiek was aangewend, die konsentrasie kampe was daar, die verraad in Angola het plaasgevind en die volksmoord vind plaas ten spyte van alle goeie bedoelinge en ten spyte van alle pro-boer sentiment. Daar kan nog 100 liedjies geskryf word vir vermoorde boere soos wat daar daardie tyd nog 100 Emily Hobhouse’e kon wees wat 100 meer wonde kon verbind. Dit verander nie die politiese realiteit nie.

Bykomend is die belangstelling wat ander mense in die Boere het, gereeld niks meer as ‘n projeksie van hul eie binnelandse politiek nie. Sodra hulle dan nie meer die Boere vir hul eie politiek kan gebruik nie, is die saak vergete. Dit is maar net normaal.

“Die Weste” wat ek pleit verlaat moet word, is nie die weste van individuele goed gesinde mense nie – oor hulle is ons almal dankbaar en bly. Nee “die Weste” wat verlaat moet word is die politiese Weste. Die een wat Emily Hobhouse se verpleeg kuns nodig gemaak het, die een wat die inhoud verskaf vir Dean Chancy se liedjie.

Die Boere se romantiese of selfs nostalgiese gevoelens oor ‘n kwansuis christelike Weste wat beskerm moet word en waarvoor hulle moet veg sal niks meer bewerk as nog meer liedjies en nog meer Hobhouse’e nie. Sodat die Boere, as hulle dan uiteindelik uitgewis is ten minste nog ‘n mooi monument sal ontvang ter herdenking aan ‘n Volk wat tot die bittere einde vasgehou het aan ‘n narratief wat hul lewe gekos het. Dan sal daar baie individue en kunstenaars en goeie mense wees wat sal sê: “Ons moenie van die Boerevolk vergeet nie, hulle was ‘n kort tydjie daar en het ons almal gewys wat vryheid is.”

Dalk is daar selfs Boere mense vandag wat niks meer wens nie as dat ‘n vererende toespraak by die begrafnis van die laaste Boer gehou sal word. Sodat hul engelse kleinkinders êrens in die toekoms in Amerika en Kanada en Australië en England ten minste kan sê:

Yeah, my great-great grandpa was one of those people – they were really cool”.

Daarmee wil ek nie tevrede wees nie. Ek pleit en herhaal weer, ons moet die politiese Weste verlaat en ons polities geïsoleerde toestand aanneem sodat ons nugter na politiese alternatiewes kan kyk.

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s

%d Bloggern gefällt das: